تو رفتي...

        ولي اگه يه روز چشمات پر از اشک شد و دنبال شونه اي گشتي تا گريه کني

                                  صدام کن قول نميدم اشکاي تو رو پاک کنم....منم باهات گريه ميکنم

        اگه دنبال مجسمه سکوتي گشتي تا سرش داد بزني...

                                                        صدام کن قول ميدم ساکت بمونم

       اگه دنبال خرابه اي گشتي که نفرت و در اون دفن کني

                *** صدام کن قلبم تنها خرابه وجود توست***

          دیروز ما زندگی را به بازی گرفتیم!!! امروز او مارا... فردا؟؟؟

   در غروب تنهاي دلم با ياد تو نشسته ام و به غروب زيباي خورشيد مي نگرم تا چشمان تو را در  

          افق بیکران دلم نظاره گر باشم. 

    در شب به ستارگان مي نگرم تا برق چشمانت را به خاطر آرم.

    من به موح هاي دريا مي نگرم تا طنيني از صداي تو را در گوش خود بشنوم و حرفهايت را همچون

          مرواریدی در صدف دلم نگه میدارم تا تداعی گر عشق اول و آخرم باشد.

     من به هيچ صيادي اجازه نميدهم تا به صدف دلم دست نهد تا كه ببيند چه مرواريدي در آن

          بر جای مانده است.

    ميداني كه درياي دلم فقط براي تو آرام است و فقط به تو اجازه ميدهد كه در جزيره قلبم پاي نهي...!

    و من هر روز و هر شب بر روي صخره هاي جزيره قلبم می نشینم و به ستاره ها...خورشید...دریا و...

         نگاه میکنم و خاطراتمان را به یاد می آورم.

   به روز های خوش زندگی ام می نگرم...واقعا که چقدر زود دیر میشود.

    وقتی خاطره های آدم زیاد میشه دیوار اتاقش پر از عکس میشه ولی همیشه دلت  واسه اونی تنگ

           میشه که نمیتونی عکسشو به دیوار بزنی.

        در گذر گاه زمان خیمه شب بازی و هر... با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد

                           عشق ها می میرند

                                                            رنگ ها رنگ دگر می گیرند

    و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ دست نا خورده به جا می ماند.

                                                                       ...  اخوان ثالث  ...

                                  و من یک قدم به لحظه موعود نزدیک تر شدم

    امشب در کنار شمع نگاهت ولادت خود را به سوگ نشسته ام.چه سوگ غریبانه ایست.

 امشب میان بغض و تبریک مردد مانده ام.امشب در میان اشک ها  حسرت ها و آهی بی انتها

 به تولد رسیده ام.به ابتدای مجدد کودکیم.امشب سالروز تولد توهمی ساده بود.سالروز من

                                   امشب غربت کودکانه ام به ابتدا رسید 

    امشب هزارمین تولد زندگیم را تبریک گفته ای و من هنوز به فهم تبریک تو دست نیافته ام.

        در میان آن همه انسان که در غم های خود غرق می شوند زادن من چه تدبیری داشت؟

             تو گویی هزار سال زیسته ام اما دریغ از گشودن گره ای کوچک.پس این همه تنفس بی درنگ

                                                          من به چه کار آمد؟

   امشب در ازدهام بغض های هزار ساله ام به آستانه انفجار نزدیک می شوم.امشب تمام 

        وجودم از رفتن و نماندن می سراید.امشب تمام دریغ های نگفته ام فریاد می شود.

                            کاش امشب سالروز ابتدایم را به جشن رفتن گره می زدم

      امشب به یاد اشک های دقایق آغاز تنفسم اشک ریختم.از این دنیا همیشه ترسیده ام.

                         چه در دقایق آغاز و چه امشب که تولدم را تبریک گفته ای. 

    شاید فاصله من و تو در درک من نگنجد اما فاصله هر چند برای رسیدن به تو طولانی باشد

                                        آن را طی خواهم کرد تا به تو برسم.

     غروب....طلوع....طوفان ....

      و هر آنچه بخواهد مرا از رسیدن به تو باز دارد از سر راه خویش بر خواهم کند

       و این را بدان هرگز هیچ کسی یا چیزی نیست که بخواهد مرا از راهی که باید به سوی

                                                                                                تو طی کنم منصرف کند.

     این دقایق آبی  را با عشق مزین خواهم کرد که تو دوست بداری و ثانیه های قلبم را با   

    ثانیه های ساعت کوک می کنم تا در دقیقه ای که تو را خواهم یافت ثانیه های ساعت

             بی کمان و به سرعت باز خواهند گشت.

     اما آن روز قلب من از کار باز خواهد ایستاد و روحم در وجودت جوانه خواهد زد.

               خواهم آمد و در تو جوانه خواهم زد. 

                                    آنگاه نه من منم و نه تو تویی. 

                       ... آنگاه من و تو یک روحیم اندر جسم تو ...

((خسته شدم))

*چشمهایم را میبندم که دیگر این بدی ها و خیانتها را نبینم*

ای آدمکها دیگر بدی بس است....تا کی اینگونه ای؟

گوش های شما به ناشنوایی مبتلاست

 اینجا گورستان است

گام هایت را آهسته بردار

گورستانی که به دست قاتلانی ساخته شده که پشت نقاب سادگی زدن و شکستن و رفتن

گورستان...پر از مردگانی با قلبهای شکسته

مردگان بی گور

مردگانی با لاشه های کرم خورده

مردگانی بی هویت

خسته ام خسته از زندگی

زندگی که سالها تار و پود آن را میبافیم

آن را ذره ذره جمع میکنیم

و بعد با دستهای خودمون اونا خاک میکنیم

از خوب رویان کثیف...نه از این کثیفان خوب رو حالم به هم میخوره

یا علی

     قسم به جان تو کز جان من عزیز تری

 هنوز تو زمن از هرچه هست و نیست سری

     فقط کنار تو گل را قشنگ می فهمم

        که از طراوت اردیبهشت و دی

     فقط کنار تو آری که گاه با چشمت

        مرا به آبی آرام آسمان ببری

    رقابتی است برابر میان ماه و رخت

   شبانه ها که از این تیره راه میگذری

   گمان مبر که در اندوه روز های فراغ

       مرا زمن برباید نظاره دگری

     تو احتیاج جدا ناپذیر عمر منی

            اگر چه دورترینی اگر چه بی خبری

                        خلاصه تر بنویسم به دوریت سوگند

                                       هنوز زمن از هرچه هست و نیست سری

 آی زندگی روی سخنم با توست:

حرف ها با تو دارم که نگفتنش آزارم می دهد.گوش کن تا بگویم بلکه سنگینی حرف ها باراز دلم بردارد.

زندگی تویی که فقط یک رو داری و آن هم سختیست. باور نکرده و نمی کنم که تو روی خوش به ما نشان داده باشی و حتم دارم که نخواهی داد.

اما به تو غبطه می خورم. چون تنها تویی که توانسته ای با زنجیر هایت ما را وابسته به خود کنی. ما ادمکان همیشه در فرار از دل سهمگین زنجیر هایت اما...از هر طرف که بگریزیم تو بیقرار و نا آرام به سراغمان خواهی آمد و هر چند لحظه های کوچک شادیهایمان را خراب خواهی کرد.

تو معلم نا توان زشت فقط توانسته ای تلخی ها را به ما بچشانی و خود را تو جیح کنی که به ما آموزش دادی اما تمام تلاشت بی ثمر است. چون همیشه تجربه ها تلخ هستند ودشوار.

گویند تو زیبایی و چه اشتباه گویند که تو زشت ترینی این ما هستیم که زیباییم.

نور زیبایی ما

               روشنایی وجود ما

        مهرومحبت ماست که گاهگاهی چهره سیاه تورا محو می کند. 

   ای کاش میشد تورا شناخت... کاش میشد همه بفهمند که تو خود فانی هستی.....

 کاش میشد همه بفهمند تا دیگر به خاطر ظاهر سازی ها و زیبایی های ساختگی ات اسیرت   نشوند.

                                 آی زندگی بدان که سخت از تو متنفرم........

شکسته دل:من و بالهای شکسته

 گاهی سنگ بودن تحمل شکستن راساده تر می کند. باور کن!

گاهی دل نداشتن برای دل بستن به کسی                          

                        زیباتر از شکستن با تلنگرسنگ دیگرست.

      گاه به گاه می خندیم  برای چه؟                                                       

               برای که؟

                                                                چرا دلمرده و پریشان؟

  می خندیم که خندیدن را فراموش نکنیم؟

 اما سکوت بی معنایی روی لبانمان خانه کرده.

خسته ای؟؟ منم همینطور...خیلی زیاد...

زیباترین لحظه آن است که چشمانمان را ببندیم.

بخواب.........می خوابم.

بیدارم نکن...............بگذار سکوت جاری باشد.

     به نام او که عاشق و معشوق واقعی است 

  چه فروتنانه بر درگاه نجابت به خاک می شکند

  رخساره ای که طوفانش مسخ نیارست کرد

 چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک می افتد آن که در کمرگاه دریادست 

  دست حلقه توانست کرد. 

 نگاه کن

 چه بزرگوارانه در دست تو سر نهاد آن که مرگش میلاد هیاهای هزار

  شهزاده بود.  

 نگاه کن!

 تو را در آسمان شرق می جویم.جایی که آرزوهای نقره ای من خانه دارند.

 تو را در حسرت یک قوی تنها .تو را در بال و پر یک پرستوی شوریده .

 تو را در بوسه پروانه ها و در مغرب گیسوان فرشته هایی که هرگز زمین را ندیده اند

   می جویم.

 چشمهایت جمهوری مهربانی و عشق است.بگو من در کدامیک از خیابان های آن زاده 

  خواهم شد؟

 خدایا من از تمام کلمات دنیا فقط دو کلمه را می خواهم ((دوست دارم))

 و دلم می خواهد شکوفه ها و کوهستان ها گرد من جمع شوند و هزاران

                                بار آن را با من تکرار کنند.